กระต่าย(เต็มใจ)ไร้เงาพระจันทร์

กระต่าย(เต็มใจ)ไร้เงาพระจันทร์
ผู้แต่ง : ทนายK




คำนำ

นิทาน รักเรื่องนี้ คนเขียนแต่งจากเรื่องจริง ของใครไม่บอก แต่เชื่อว่าคนใกล้ชิดสนิทกับคนเขียนน่าจะเดากันได้ว่า ใครเป็นกระต่าย และใครคือดวงจันทร์ (ลับเฉพาะคนรู้ใจ อิอิๆๆ)

ตำนานเรื่องกระต่ายกับ ดวงจันทร์ ได้ให้แรงบันดาลใจส่วนหนึ่ง แต่ไม่ใช่ส่วนหลักเพราะจริงๆ แล้วผมเองไม่ได้อินกับตำนานรักเรื่องนี้เท่าไหร่นัก ไม่เหมือนตำนานเรื่องดอกทานตะวันกับดวงอาทิตย์ ที่ประทับใจมากจนทำให้หลงรักดอกทานตะวันไปเลย

เมื่อคลิกไอเดียขึ้นมา ได้ ผมจึงนำเกร็ดในตำนานที่คนเล่าขานกัน มาเป็นแก่นของเรื่องนี้ แล้วตั้งต้นเรียบเรียงประเด็นใหม่ ในสไตล์(และหัวใจ)ของตัวเอง หวังว่าอาจจะถูกใจใครบ้าง

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านครับ



---------------------------------------


นานมาแล้ว มีกระต่ายน้อยตัวหนึ่ง
อาศัยอยู่ลำพัง ท่ามกลางทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่
ในแต่ละวันมีลมหายใจเพียงเพื่อที่จะต่อชีวิต
ชีวิตที่ทุกจังหวะหัวใจไม่ได้มีไว้เพื่อใคร
นอกจากเพื่อการอยู่รอดของตัวเอง


ค่ำคืนหนึ่ง
กระต่ายน้อยข่มตาไม่หลับ
จึงออกมาเดินท่องไปในทุ่งหญ้า

ครั้นพอเงยหน้าขึ้นฟากฟ้า
ก็พลันได้เห็นสิ่งหนึ่งประดับประดาโดดเด่นอยู่เบื้องบน

สิ่งที่แสนงดงามจับจิตจับใจกว่าสรรพสิ่งไหนที่เคยพานพบมา

สิ่งซึ่งภายหลัง กระต่ายน้อยได้รู้ว่าชื่อ "พระจันทร์"



ทุกวันจากนั้น ครั้นตะวันเคลื่อนคล้อยตกไปจากฟ้า
กระต่ายน้อยก็จะมาตั้งหน้า ตั้งตา ตั้งใจคอย
เพื่อที่จะพบกับพระจันทร์ดวงนั้นในทุกๆ คืน

ยิ่งเวลาผ่านไป กระต่ายก็ยิ่งแน่ใจ
ว่าได้หลงรักดวงจันทร์อย่างหัวปักหัวปำ มิอาจหักห้ามดวงใจ

ทั้งชีวิตนี้ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้แบ่งปันให้กับใคร
บัดนี้รู้แน่แล้วว่า สิ่งซึ่งอยู่ตรงเบื้องบนนี้เอง
คือสิ่งที่ชีวิตนี้ปรารถนาและรอคอย
อยากจะให้มาอยู่คู่เคียงข้างกันเสมอไป ไม่จากไปไหน


ดวงจันทร์เองก็ใช่ว่าไม่รู้ ว่ามีกระต่ายมองขึ้นมา
ด้วยสายตาแห่งความรักที่ยืนยันได้ถึงหัวใจภักดี

ทุกคราที่ได้เห็นกระต่าย
ดวงจันทร์นั้นก็จะสาดแสงเย็นลงมาให้
อาบไล้รอบตัวกระต่ายให้สว่างไสวด้วยประกายแสงสีขาวนวล

ราวกับดวงจันทร์เองก็มีใจให้กระต่ายน้อยเช่นกัน
ราวหัวใจของทั้งสองฝ่าย ต่างเสนอสนองต้องตรงกัน
ราวกับว่านี่คือความรักที่เอ่อล้นด้วยความสุข



ทุกคืน กระต่ายน้อยจึงมานั่งคอยการปรากฏของดวงจันทร์

ครั้นพอดวงจันทร์โผล่พ้นขอบฟ้า
กระต่ายจะรีบแหงนหน้ามองอย่างไม่วางตา

แม้ดวงจันทร์จะเคลื่อนคล้อยโคจรทางไหน
กระต่ายก็จะออกกระโจนวิ่งตามไป
ไม่ยอมให้ดวงจันทร์หลุดรอดจากสายตาแม้เพียงเสี้ยวนาที

เผื่อว่าพอถึงที่ใดที่หนึ่งบนปฐพี
ดวงจันทร์นี้อาจจะโบยบินลงมาหา
ให้ผู้ที่กำลังรอคอยอยู่บนพื้นพิภพนี้
ได้ตระกองกอดไว้ด้วยหัวใจสุดแสนมีความสุข

เหตุการณ์เป็นไปเช่นนี้คืนแล้วคืนเล่า

ครั้นหลายราตรีกาลพ้นผ่านไป
กระต่ายก็เริ่มตระหนักได้ว่า
สิ่งที่ปรารถนานั้นไม่อาจมีวันกลายเป็นเรื่องจริง


เพราะทุกค่ำคืน
ที่กระต่ายน้อยเอาแต่คอยวิ่งไล่ตามดวงจันทร์
จากขอบฟ้าที่ดวงจันทร์โผล่ขึ้นมา
ไปจนถึงอีกขอบฟ้าที่พาให้ดวงจันทร์ลับตาไป
ไม่เคยมีคืนใด ที่ดวงจันทร์จะลอยลงมา
แม้แต่ต่ำกว่าที่กระต่ายมองเห็นก็ยังไม่เคย

ดวงจันทร์เพียงปรากฏกายส่องสว่างขึ้นมา
แล้วรอเวลาที่ถูกแสงตะวันกลืนหายไปในยามอรุณรุ่ง


เป็นแบบนี้ทุกวัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า


ไม่มีวันใดที่ดวงจันทร์จะหล่นลงมา
ไม่มีทางให้กระต่ายปีนขึ้นไปหา
แม้จะวิ่งไล่ตามได้จนทัน
ก็ทำได้แค่แหงนมองขึ้นไป


เมื่อตระหนักซึ้งถึงความจริง
กระต่ายน้อยอดไม่ได้
ที่จะเศร้าใจด้วยความผิดหวัง

กระนั้น กระต่ายน้อยก็ยังบอกตัวเองว่า
แม้จะไม่มีวันได้สัมผัสหรือเอื้อมถึงดวงจันทร์
ก็ขอแค่ได้เห็นดวงจันทร์เสมอแบบนี้ทุกคืนไปก็เพียงพอ


จึงยังคงคอย รอพบดวงจันทร์ทุกคืนค่ำด้วยความห่วงหา

แค่ได้วิ่งไล่เงยหน้ามองพระจันทร์
คือความสุขของกระต่ายน้อย
ที่อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าสิ่งที่หัวใจปรารถนาไม่เคยอยู่ไกลจากสายตา

ครั้นกาลเวลาผ่านไปนับแรมปี
จู่ๆ วันหนึ่ง กระต่ายก็เริ่มคิดได้ว่า
การกระทำเช่นนี้ทุกวัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แม้จะช่วยให้หัวใจได้คลายเหงา
หากก็ได้นำพาความเหนื่อยมาให้อย่างที่สุดไปพร้อมๆ กัน


เป็นการเหนื่อยที่ไร้จุดหมาย
เหนื่อยโดยที่ไม่เคยได้อะไรกลับคืนมา
นอกจากการวิ่งวนไปมาทุกวี่วัน
ในที่เก่าๆ เวลาเดิมๆ


ไม่ได้วิ่งตามเพื่อให้ได้ไขว่คว้าครอบครอง
หากวิ่งตามไปเพียงเพื่อให้ได้มองได้ชม

และพอกระต่ายเริ่มได้สติกลับคืน
แล้วคิดให้ดีอีกที
ก็ได้รู้ว่าที่จริงบนโลกผืนเดียวกันนี้
ก็ยังมีสรรพสิ่งอีกมากมายให้มองให้ชมได้
โดยที่ไม่ต้องค่อยวิ่งไล่
โดยที่ไม่ต้องรอคอยเวลา
อย่างที่ต้องคอยวิ่งไล่ คอยรอคอยพระจันทร์


และแล้ว ในวันที่ความอดทนหมดสิ้นลงมาถึง

ในคืนนั้น คืนสุดท้าย
กระต่ายเห็นพระจันทร์ดวงเดิมลอยผ่านมาเช่นเดิม
แทนที่จะกระโจนไล่ตามลำแสงสีเงินนั้นไปอย่างเช่นเคย
กลับเพียงนั่งนิ่งเฉยๆ
มองส่งจนดวงจันทร์ลับตาไป เป็นครั้งสุดท้าย
ไม่ได้วิ่งตามไปอีก


กระต่ายน้อยบอกตัวเองว่า
ถึงแม้จากวันนี้อาจต้องทนเหงาใจที่ไม่ได้เห็นพระจันทร์
ไม่ได้อาบแสงขาวนวลนั้น

แต่ขณะเดียวกัน
ก็จะไม่ต้องทนเหนื่อยกับการวิ่งไล่ตามพระจันทร์อีกต่อไป

พระจันทร์ดวงนั้น ที่แค่ลอยผ่านมา แล้วก็ลับผ่านไป

พระจันทร์ที่แท้จริงแล้ว
ไม่ได้มีสิ่งใดให้กระต่ายน้อยมากไปกว่าแสงที่สาดส่อง

แสงที่ยิ่งนานวัน
ก็ดูเหมือนจะริบหรี่ลงตามความหวังที่เลือนไปของกระต่าย

แสงที่มากบ้างน้อยบ้าง
ตามแต่อารมณ์ของดวงจันทร์ในวันข้างขึ้นและข้างแรม

แสงที่แท้จริงแล้ว
พระจันทร์ไม่ได้มีให้กระต่ายน้อยเป็นพิเศษ
หากแต่เต็มใจมอบให้กับทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ทั่วเท่ากัน



-----------------------------




นิทานเรื่องนี้สอนให้(คนมีรัก)รู้ว่า

การจำใจลาจากห่างไกลจากใครบางคน
แม้จะทำให้หัวใจต้องเศร้าเพียงไหน
แต่ก็ยังดีกว่าการได้อยู่ชิดใกล้ โดยที่รู้ทั้งรู้ว่ายังไงก็ไม่มีหวัง

ที่มา http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=krantinay&month=08-2009&date=21&group=1&gblog=32

 

 

ชอบมากคะ ถือว่าเป็นลิงก์แนะนำไปยังคุณ ทนายK ด้วยคะ เป็นบล๊อคที่น่ารักมาก เนื้อเรื่องดีมากๆเลยคะ

Comment

Comment:

Tweet

http://เกมส์.com/files/swf/dressing_up_game_23.swfhttp://เกมส์.com/files/swf/dressing_up_game_23.swf

#5 By (202.28.180.202) on 2010-02-08 23:56

http://เกมส์.com/files/swf/dressing_up_game_23.swf

#4 By (202.28.180.202) on 2010-02-08 23:56

http://games.novabizz.com/Fashion/swf/co087.swf

#2 By (202.28.180.202) on 2010-02-06 20:04

http://games.novabizz.com/Fashion/swf/co087.swf

#1 By (202.28.180.202) on 2010-02-06 20:04